ถึง ใจไม่แช่แฟ้บ

posted on 06 Feb 2010 18:13 by boboba555

สวัสดีค่ะ

วันนี้บัวออกจากบ้านประมาณบ่ายสองใกล้บ่ายสามด้วยใจเบิกบานมากค่ะ

ไปไหนหรอคะ?

อะบุ๊คแฟร์ไงคะ มีตั้งแต่เมื่อวานถึงพรุ่งนี้ ที่เอสพลานาด รัชดา

อย่าไปผิดสาขาแล้วกัน

 

นั่งรถเมล์จากบ้านไปเอสพลานาดครั้งแรกเลย

ลงตรงไหนก็ไม่รู้

เลยลงตอนเลยไปป้ายนึง..

ไม่เป็นไรค่ะ!

ก็เดินย้อนกลับไปด้วยใจร่าเริงเช่นเดิม

 

เดินเข้าไปก็เจอเลยค่ะ

อยู่ตรงทางเข้าไม่ต้องเลี้ยวไปไหน ป๊ะกันแฮ๋มเลย

ก็เดินเข้าไป มองหาเสื้อสีฟ้า..

อ่ะ เจอแล้ว

พร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนจัดเสื้อบนโต๊ะอยู่

ก็เข้าไปเลียบๆเคียงๆผู้ชายคนข้างๆ

ไม่รู้ว่าบัวแอบปล่อยรังสีอะไรออกมารึเปล่า จู่ๆชายคนนั้นก็หันมามองค่ะ

ปรากฏว่า!!!! คุณวิชัยนี่ค่ะ!!!!!

ทั้งเขินทั้งตกใจจนต้องเดินออกมาเลยค่ะ!!

ใครจะไปคิดละคะ..ก็เล่นตัดผมใหม่นี่นา..

 

ก็เลยเดินออกมาด้วยหน้าตาแบบไหนไม่รู้(ฮา)

กดโทรศัพท์หาเพื่อนเลยค่ะ เพื่อนบอกให้ใจเย็นๆ....

 

หลังจากเดินวนดูหนังสือไปพลางคุยกับเพื่อนไปพลาง

ในที่สุดก็ทำใจ(?)เดินเข้าไปอีกรอบค่ะ

ถามคุณผู้หญิง(ที่ในใจคิดว่าคงเป็นคุณมยุรีอย่างไม่ต้องสงสัย)

ขอดูเสื้อแช่แฟ้บหน่อยได้มั้ยคะ

เธอหันมายิ้มอย่างเป็นมิตรแล้วก็แนะนำมาค่ะ

คุณวิชัยก็แนะนำด้วยค่ะ

ซื้อไซส์เอสมาสองตัว

 เดินวนอีกรอบสองรอบก็ออกมารอรถเมล์กลับบ้านค่ะ

 

อะไรดลใจไม่รู้ โทรไปหาพี่ ไปๆมาๆก็เลยเข้ามาซื้อให้พี่อีกตัวนึงค่ะ

ปรากฏคุณวิชัยหายไปค่ะ!!

ก็เลยเดิน..อีกแล้ว เดินคุยเล่นรอเขาลงจากเวทีน่ะค่ะ

 

ไม่นานคุณวิชัยก็ลงมานั่งเฝ้าบูธกับคุณมยุรีค่ะ

เดินเข้าไปซื้อไซส์เอ็ม แล้วเปลี่ยนไซส์เอสที่ซื้อมาเป็นเอ็มอีกตัว

สรุปว่าซื้อเอ็มสองตัว เอสหนึ่งตัวค่ะ

บอกคุณวิชัยไปด้วยว่า "อันนี้พี่ที่อยู่ฝากซื้อน่ะค่ะ"

คุณวิชัย "โห?! อย่างงี้ผมต้องเขียนแช่แฟ้บโตะมั้ยครับ?"

"(ฮา) ไม่ต้องอะคะ พี่เป็นคนไทย.."

 

พี่คนนั้นฝากบัวถ่ายรูปคุณวิชัยให้ด้วย ก็โอเคจัดไปคะ

"..เอ่อ..ใช่คุณมยุรีรึเปล่าคะ?"

คุณมยุรี "อ่อ ใช่ค่ะ"

"(ยิ้ม) ขอโทษนะคะ ขอถ่ายรูปคู่หน่อยได้มั้ยคะ"

ว่าแล้วก็ควักมือถือพวงมะโหดออกมาจากกระเป๋า

มือถือบัวที่ห้อยเยอะมากค่ะ แบบที่คุณวิชัยเอามานินทาได้เลยมั้งคะ(ฮา)

 

เสร็จสิ้นภารกิจแล้ว ก็เดินออกมาด้วยหน้าบานช่ำเท่าจานดาวเทียม

ออกไปนั่งรอรถเมล์รากหงอกอยู่หน้าเอสพลานาด

...ด้วยใจที่ยังเบิกบานอยู่ค่ะ

 

ดีใจจังเลยค่ะที่ได้เจอทั้งคุณวิชัยและคุณมยุรี

ขอบคุณมากค่ะ

ยังไงก็ขอให้ขายหมดไวๆนะคะ

อืมมมม

๒๐๐๙กำลังจะผ่านไป

อีกปี!!จีสัส!!!!

 

ว่า(ง)แล้วก็...ไม่มีไรจะอัพ(?) เลยเอาสภาพ..ไอสิ่งที่เคยเป็นโต๊ะมาให้ดูกัน...

((ไม่เห็นจะเกี่ยวเลย!!!))

..............

......

บอกแล้วนะ ว่า เคยเป็นโต๊ะ....

....
..............

สถานะที่แท้จริง

"โต๊ะ"

สถานะภาพปัจจุบัน

"ที่วางของสารพัดสิ่ง"

ดูดีมีประโยชน์กว่า"โต๊ะ"เยอะเลยเนอะ

วางได้สารพัดสิ่งจริงๆ

มีทั้งหนังสือ การ์ตูน โด ดิก กล่องดินสอ แฟ้ม ชีท พัด ป๋องแป๋ง นาฬิกา เงิน ใบเสร็จ กล่องใส่หน้งยาง ที่ชาร์จแบตมือถือและดีเอส ซีดี กล่องตุ้มหู กล่องแหวน แท็บเล็ทและปากกา หม้อปรุงยาใส่ป๊อบคอร์น โลชั่น บัตรจอดจักรยาน กระดุม เข็มนักศึกษา

 

อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ

บางคนอาจเห็นว่ายังมีที่ว่างอยู่เลยนะตัวเธอ

แถวๆมุมโต๊ะด้านซ้ายใกล้ๆกับอะไรดำๆ...

 

เสียใจที่ว่างนั้นมีผู้จับจองแล้วคือ

คุณนิก้อน(กล้อง)นั่นเอง

 

ใช้ทุกพื่นที่ตารางนิ้ว!

 

ตอนเปิดเทอมกลับมาอยู่หอ ก็จัดต๊งจัดโต๊ะซะเรียบร้อยเลย

กะต้อนรับเทอมใหม่

สุดท้าย

ก็กลายเป็นอย่างที่เห็น.....

ไว้มาดูกันว่า

ปีใหม่ จะเกิดอะไรขึ้นหรือไม่!!!?

 

เนื่องจากไอที่ควรจะใช้เป็นโต๊ะก็...ไม่ได้ใช้ซะแล้ว

ก็เลย

ต้องใช้นี่!!!!

เหตุผลประการแรกคือ

สายเน็ต(ห่วยๆ)ที่หอ มันยาวไม่ถึงโต๊ะข้าพเจ้า

(แต่ยาวถึงพอดีโต๊ะเมทเลยค่ะวัยรุ่น..)

อีกเหตุผลที่ต้องใช้โต๊ะเล็กนี้

ก็เพราะโต๊ะมันไม่ได้ใช้อ่ะดิ

 

อีกอย่าง

เวลาไม่ได้เล่นเน็ตก็ลากไปข้างเตียง เล่นคอมไป ดูทีวีไป สะดวกจะตาย

 

แต่เดี๋ยวก่อน!!

ทั้งสองรูปมีสิ่งที่เหมือนกันคือ

 

!!!!!!รก!!!!!!

 

ห้องที่บ้านนี่หนักเลย

ไม่มีโต๊ะเลยดีกว่า

 

สรุปได้ว่า

ไปอยู่ที่ไหนก็

รก รก รก รก รก

ถึง จะ(กล้า)สอบระดับ2

posted on 06 Dec 2009 23:25 by boboba555

ก็ไม่ได้แปลว่าจะผ่านนะจ้ะ...

 

เอิ่ม...

จะว่าไป "ประสบการณ์แรก" นี่ควรจะมีแต่เรื่องๆดี

แต่...

ประสบการณ์สอบวัดระดับครั้งแรกนี่มันช่าง......

น่าอภิรมย์เกินห้ามใจเหลือะเกิน

 นี่ถึงขั้นลงทุนไปสมัครคอร์สเรียนเลยนะ!

แต่..ให้ตายเถอะ!

ตราบใดที่ยังไม่มีวินัยในตัวเองแบบนี้

(ฟังดูดีแฮะ..)

เรียนไปก็เท่านั้น!!!!

จริงๆ

ไม่ใช่ว่าเขาสอนไม่ดีหรือไร

ไอที่ไม่ดีน่ะ ก็คือ ตัวเอง นี่แหละ!!

 

สอบวัดระดับ(ความโง่)ภาษาญี่ปุ่นระดับ2

 เริ่มมา

สอบคันจิกับคำศัพท์

พ่อแม่พี่น้องคะ

ถ้าเจอตัวไหนใช่เลยก็เลือกไปเลยค่ะ

ห้ า ม ลั ง เ ล เ ด็ ด ข า ด

โฮกกกก

เจ็บช้ำกะหล่ำปลีมาก

ผิดน่ะผิดได้ แต่ถ้าผิดแล้วรู้ตัวทีหลังนี่มัน....อ๊าร์กกกก

 พาร์ทที่ให้คำมาคำเดียวแล้วอ่านประโยค

นั่นก็...อ่านโจทย์ไม่เข้าใจ

จบเห่เอวัง

แต่ยังไม่อวสาน

 

เรายังต้องไปเจอนรกขุมที่2กันต่อ

ข้อสอบฟังนี่...

ไม่ทราบว่า

ไปเอาเทบบันทึกเสียงติดต่อยานแม่มาเปิดรึเปล่า?

ช่วยถอดความด้วยค่าาาาา

โฮกกกก

ให้ฟังรอบเดียวอีกตะหาก อะไรก๊านนนน

 

ต่อมา

รี้ดดิ้งและแกรมม่า

โอวววววว สุดยอดดดด ซี้ดอูยซี้ดอูย

เปิดมา ข้ามพาร์ทอ่านไปทำไวยกรณ์ก่อน

ด้วยความคิดที่ว่า "ไม่เป็นไร"

มีเวลาทำถึง12.55...

ก็ทำไปเรื่อยๆชิวๆ

หากไม่ดูเป็นการรบกวนจะผิวปากเล่นแล้วครับวัยรุ่น

พอจะเริ่มทำพาร์ทรี้ดดิ้ง

เงยหน้ามา โอ๊ะ11โมงครึ่งกว่า++

แฉลบตาไปดูเวลาเลิกที่แท้จริงหน่อย....

หมดเวลา12.05ครับพี่น้อง!!!!

ซวยแล้วบัวเอ๊ยยยยยย

ทำไมเอ็งถึง....ป๊าดดดดดด ตบเข่าดังฉาด !

เหลือเวลาทำอีกครึ่งชม.กว่า(..จะกว่าเพื่อ?)

เอาไฟมาลนยังดีกว่า!!

ไม่องไม่อ่านมันแล้วระดับนี้

เล่นเกมวัดดวงกันไปเล้ยยยยยยยย

วุ้ววววว

 

สุดท้าย

ออกมาจากห้องสอบแบบ วุ้ฮู้...

วันนี้ หนูไปสอบวัดระดับความโง่มาจริงๆ

...........

 

เอนทรี่นี่สอนให้รู้ว่า

ความขี้เกียจ เป็นตัวอันตรายที่สุดในโลก!!!!!!

คนขยันเท่านั้นที่จะอยู่รอด!

ความกล้า เป็นสิ่งที่ดี แต่ถ้ามากไป ก็ไม่ดีเช่นกัน

 

เอวัง